Natura chce nam pomóc.

Rano korzenie, by nas zakorzenić, nasiona, by kiełkowała nasza magia, co dzień odnowiona, grzyby, by połączyć nas ze światem tego, co żyje.

Guayusa, którą Kichwa z Ekwadoru przez długi czas pili przed świtem, opowiadając sobie nawzajem sny; guarana ludu Sateré-Mawé: skarby, które pobudzają nas jak kawa, z przestrzeni bardziej żywej, bardziej zwierzęcej, mocniej zakorzenionej w ciele.

Rasajany starożytnych Indii, toniki cesarskich Chin, królewskie rośliny ludów Północy, wielkie nauczycielki Amazonii: uczą nas chodzić prosto, prostować się.

Wspierają w głębi, w niewidzialnym, czasem niepostrzeżenie. Nieważne: są tu i nas niosą.

A do świętowania wspaniałe alternatywy, by pić i palić inaczej, bardziej świadomie.

Wewnętrzny grunt, na którym jest nam dobrze, gdzie mamy oparcie, gdzie stres raczej odpływa, niż się gromadzi.